Black & White

FirenzeΆκου να δεις τι μου συνέβη. Βγήκα να περπατήσω για λίγο στο δρόμο και να αδειάσω το μυαλό μου. Τις τελευταίες ημέρες είχα μπλέξει με πολλά και διαφορετικά συναισθήματα, χαρές, λύπες, αγκαλιές και χωρισμούς. Για να να μη σου τα πολυλογώ, όλες εκείνες οι καταστάσεις που σε κάνουν να νιώθεις περίεργα, άβολα και σε κάνουν να μην αντέχεις ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό. Περπατούσα λοιπόν στο πάρκο δίπλα από το σπίτι μου προσπαθώντας να σκεφτώ πρόσωπα και πράγματα που θα με έκαναν να νιώσω καλύτερα. Και τότε, από το πουθενά, μου ήρθε στο μυαλό η κουβέντα που έκανα τον περασμένο Γενάρη σ’ένα παλιό ποδηλατάδικο με έναν άγνωστο Ιταλό, σ’ένα μικρό σοκάκι της Φλωρεντίας. Είχαμε πιάσει την κουβέντα όταν πήγα να νοικιάσω ποδήλατο για να γυρίσω την πόλη, και αφού αναλύσαμε 1.000 πράγματα, πριν φύγω μου είπε: “Μην ακούς τι λένε, αν νομίζεις πως αξίζεις περισσότερα, αν νομίζεις πως υπάρχει κάτι ή κάποιος καλύτερος εκεί έξω για σενα, μια άλλη πόλη, ένα άλλο μέρος, μια άλλη ζωή που θεωρείς πως είναι εκεί και περίμενει, τότε μη δεχτείς απο κανέναν να σε πείσει για το αντίθετο, μην παρεξηγηθείς αν σε πουν άπληστη, μη βολευτείς, μην τα ρίξεις κ συ στους δύσκολους καιρούς και μείνεις άπραγη, φοβούμενη μη χάσεις αυτά που έχεις. Εξελίξου, άλλαξε, ζήσε έντονα, φτάσε στα άκρα, νιώσε φόβο, ερωτεύσου χωρίς αύριο, ζήσε σαν τουρίστας τη ζωή σου και θα δεις πως δε θα βαρεθείς ποτέ… Μα θυμήσου… Συνήθως αυτός είναι ο πιο μοναχικός δρόμος και δεν είναι για όλους.” Α ρε Lapo, να αδειάσω το κεφάλι μου είπαμε και συ με έβαλες σε περισσότερες σκέψεις! Βuona notte mondo! 23/05/2014

discovering the cityΣου έχω πει πως αγαπώ τη βροχή; Μου αρέσει ο ήχος που ακούγεται όταν πέφτει στο έδαφος, στα τζάμια των αυτοκινήτων, στην ανοιχτή ομπρέλα. Μου αρέσει να περπατώ στο δρόμο και να μπαίνω στα στενάκια της πόλης για να αποφύγω τη δυνατή νεροποντή. Ήταν μια συνήθεια που απέκτησα στο εξωτερικό όταν έπιανε ξαφνική βροχή & γω δεν είχα ομπρέλα μαζί μου. Χωνόμουν στα δρομάκια και περπατούσα μέσα σε στοές, κοντοστεκόμουν να χαζέψω τις σταγόνες που έπεφταν πάνω στα αυτοκίνητα, στο ζευγάρι που έτρεχε βιαστικά να κρυφτεί, στον ποδηλάτη με την ανοιχτή ομπρέλα. Το πιο ωραίο κομμάτι βέβαια από αυτό το κρυφτό μου με τη βροχή ήταν η ανακάλυψη κάποιου κτηρίου, κάποιου σπιτιού ή δρόμου που δεν είχα δει ποτέ πριν και ανακάλυπτα ακριβώς επειδή η βροχή με είχε κάνει να φύγω από τη γνωστή, καθημερινή μου πορεία. Να, έτσι και τώρα, αφού στάθηκα για λίγο κάτω από ένα παραπέτασμα και χάζεψα τα λιγοστά αυτοκίνητα που περνούσαν μπροστά μου, σήκωσα ψηλά το βλέμμα μου και έπεσα πάνω σε αυτό το κτήριο με την παλιά διαφήμιση της 7up. Αν δεν έβρεχε, αν δεν είχα σταματήσει, αν δεν είχα βρεθεί στο συγκεκριμένο δρόμο και δεν είχα κοιτάξει ψηλά δε θα το είχα πάρει είδηση. Ξέρεις πού βρίσκεται; 27/04/2014

aloneΕίναι στιγμές που νιώθεις μόνος. Είναι στιγμές που οι αποφάσεις που παίρνεις σε αναγκάζουν να περπατήσεις προς την αντίθετη κατεύθυνση από την αρχικά επιλεγμένη. Και ίσως η κατεύθυνση που παίρνεις να σε βρίσκει αντιμέτωπο με πρόσωπα ή καταστάσεις. Αλλά δεν είναι πάντα κακό αυτό, αρκεί να μπορείς να υποστηρίζεις με όλο σου το είναι αυτή σου την απόφαση. Άλλωστε κάποια άτομα είναι καλύτερο να τα έχεις απέναντι και όχι δίπλα σου. Και κάπου εδώ πέφτει μουσική τύπου είμαι ένας φτωχός κ μόνος καουμπόι. Αυτά 17/04/2014

milanΚαι να’σαι πάλι εδώ! Το φέρες από δω το έφερες από κει πάλι Milano σε οδήγησαν τα βήματα. Ακουμπάς τα χέρια στο πεζουλάκι και χαζεύεις τα κτίρια απέναντι σου. Λατρεύεις το παιχνίδι των αντικατοπρισμών, το είχες ανακαλύψει 2 χρόνια πριν, τότε που σε έπιαναν τρελά νεύρα και μεγάλες μοναξιές και έπαιρνες το μετρό για να κατέβεις στο Duomo, να περπατήσεις τη via Torino, τη via Ticinese καταλήγοντας πάντα στη zona Navigli. Σε χαλάρωνε πάντα να αράζεις στο γεφυράκι και να χαζεύεις τον κόσμο να περνά. Και εκεί κοιτάζοντας τη φάτσα σου που καθρεφτιζόταν μέσα στο νερό συνειδητοποιούσες ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην κυνηγήσεις το όνειρό σου…όπου και ήταν αυτό σε όποια άκρη του κόσμου και να βρισκόταν. 06/04/2014

spidermanΈλα ρε γιαγιά, αφού σου είπα ότι θα έτρωγα το βράδυ πριν βγω να τσεκάρω αν οι κάτοικοι της πόλης κινδυνεύουν… Με κάνεις και ντρέπομαι έτσι που με ταΐζεις στη μέση του δρόμου 04/04/2014

friends

Όλοι μας ζούμε κλεισμένοι και καλά προστατευμένοι μέσα στο μικρόκοσμό μας. Άλλοι μένουμε μέσα εκεί γιατί μας αρέσει αυτή η σιγουριά που νιώθουμε ανάμεσα σε οικεία πρόσωπα και γνώριμες καταστάσεις και άλλοι κάποια στιγμή αποφασίζουμε να βγούμε από κει μέσα, είτε γιατί πνιγόμαστε είτε γιατί είμαστε περίεργοι να δούμε τι υπάρχει λίγο παραέξω. Αυτοί λοιπόν που έχουν την περιέργεια να βγουν λίγο παραέξω και τελικά περνάνε κάποια χρόνια από τη ζωή τους σε μια άλλη χώρα, οικειοποιούμενοι μια καινούρια πραγματικότητα και συναστρεφόμενοι κόσμο από τη μια άκρη της γης μέχρι την άλλη, έχουν την ευτυχία και παράλληλα τη δυςτυχία, ακόμα και όταν γυρνάνε στη χώρα τους, να βρίσκονται πάντα με το ένα πόδι έξω. Ευτυχία γιατί υπάρχει πάντα ένα σπίτι, ένας καναπές μια αγκαλιά στην άλλη άκρη της γης που μπορεί να μη μιλάει τη γλώσσα σου αλλά σε περιμένει πάντα εκεί και δυστυχία γιατί δε μπορείς να μοιράζεσαι την καθημερινότητα σου μαζί του/της. Σήμερα ένας φίλος μου από τον Καναδά μου είπε πως μόλις νοίκιασε ένα σούπερ διαμέρισμα στην Ταιβάν, μια φίλη μου από Ιταλία μου ανακοίνωσε πως φεύγει για δουλειά στην Τυνησία και μια άλλη αγαπημένη φίλη μόλις έκλεισε εισιτήριο χωρίς επιστροφή για τη Λατινική Αμερική. Είμαι πραγματικά πολύ τυχερή και παράλληλα περήφανη για τους φίλους μου, όπου και να βρίσκονται αυτοί, από την Αυστραλία μέχρι την Κύπρο, από την Πολωνία μέχρι την Αγγλία. Εμένα οι φίλοι μου είναι πουλιά… πουλιά αποδημητικά. Τα ίδια σκατά είμαι και γω. Μισό να πάρω τα φτερά μου και φύγαμε 02/04/2014

kenoΚαι είναι και αυτό το κενό που νιώθεις κάτι βράδια όπως το σημερινό. Τι να είναι άραγε αυτό που λείπει, τι να είναι αυτό που θα μπορούσε να γεμίσει αυτό το κενό; Φίλοι, γνωστοί, οικογένεια, αγαπημένοι, συνάδελφοι, όλοι γύρω σου, δίπλα σου, μοιράζονται την καθημερινότητα τους μαζί σου και όμως πάντα κάτι λείπει. Τι περίεργο συναίσθημα! Να μη σου τύχει σου εύχομαι! Προσοχή στο κενό λοιπόν, προσοχή στο κενό. 29/03/2014
trena
Η ζωές μας είναι σαν τα τρένα. Τρέχουν γρήγορα σε προκαθορισμένη διαδρομή. Σταματούν σε ένα σταθμό και μένουν εκεί τόσο όσο χρειάζεται για να επιβιβασθούν οι επιβάτες. Και εκεί που πας να συνηθίσεις την πολυλογία και την παρέα τους, οι επιβάτες πρέπει να κατεβούν για να πάρουν κάποιο άλλο τρένο. Και εκεί που νιώθεις μόνος με τα βαγόνια σου άδεια, κάτι συμβαίνει και αλλάζεις διαδρομή. Φεύγεις από τις ράγες και εκεί που νομίζεις ότι έχεις βγει εκτός πορείας… είναι εκεί ακριβώς που συνειδητοποιείς πως αυτή την πορεία έπρεπε να είχες ακολουθήσει από την αρχή. Και εκεί που νόμιζες ότι ο σταθμός που έκανες στάση είναι άδειος και μοναχικός να που από μια γωνιά εμφανίζονται καινούριοι επιβάτες με βαλίτσες γεμάτες, έτοιμοι να μοιραστούν μαζί σου στιγμές από τη ζωή τους. Τελικά το ταξίδι δεν έχει τέλος, τελικά το ταξίδι δεν είναι προκαθορισμένο, τελικά ποτέ δεν είμαστε μόνοι μας απλά αλλάζουμε επιβάτες ή μάλλον συνεπιβάτες…. 15/03/2014

firenzeΠοδηλατάδα στη Φλωρεντία… Θυμάμαι εκείνο τον ανήφορο. Θυμάμαι την κούραση μέχρι να φτάσουμε στην κορυφή. Θυμάμαι τη στάση που κάναμε σε αυτό ακριβώς το σημείο για να πάρουμε ανάσα. Τα γέλια που ρίξαμε για την άθλια φυσική μας κατάσταση. Μα πιο πολύ θυμάμαι τη θέα από την piazzale Michelangelo! Όλη η Φλωρεντία απλωνόταν μπροστά μας και μεις εκεί, άφωνες να απολαμβάνουμε το θέαμα… 13/03/2014womensdayΚάθε πρωί όπως βγαίνω από το σπίτι το βλέμμα μου συναντάει το βλέμμα της κυρίας Ν. από την απέναντι πολυκατοικία. Είναι πάντα θλιμμένη, τα μάτια της είναι πάντα υγρά & κάθε φορά που την κοιτάω σκύβει το κεφάλι σα να θέλει να κρυφτεί. Σκέφτομαι ότι ποτέ δεν τη ρώτησα τι κάνει, ποτέ δεν τη ρώτησα αν χρειάζεται κάτι. Σήμερα λοιπόν γράφω για εκείνη και για όλες εκείνες τις γυναίκες με το θλιμμένο βλέμμα. Για όλες εκείνες που περνούν δύσκολα στο σπίτι τους και φοβούνται να υψώσουν τη φωνή γιατί “τί θα πει ο κόσμος”. Για όλες εκείνες τις γυναίκες που είναι σκυλιά στη δουλειά τους & στο σπίτι τους καταρρέουν. Για εκείνες που νιώθουν μοναξιά, που φοβούνται, που δεν ξέρουν πως να αντιδράσουν. Για όλες εκείνες που έχουν δίπλα τους μια σκιά να τους τρώει τα σωθικά, μια σκιά που τις χτυπάει με τα λόγια της. Μια σκιά που δεν τις σέβεται. Σήμερα γιορτάζουν οι γυναίκες. Αφήστε τα τυποποιημένα σ’αγαπώ και πείτε τους κάτι πιο ουσιώδες. Ρωτήστε τες τι κάνουν, πώς νιώθουν, πώς μπορείτε να τις βοηθήσετε να ζήσουν πιο ευτυχισμένες. Για όλες εκείνες γράφω…Για όλες εμάς 08/03/2014sky

Πότε ήταν η τελευταία φορά που σήκωσες το κεφάλι σου για να κοιτάξεις τον ουρανό; Και μη μου απαντήσεις χθες επειδή ήθελες να δεις αν θα βρέξει ή τον προηγούμενο μήνα για να δεις την πανσέληνο. Σου μιλάω απλά για μια οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, καθώς περπατούσες στο δρόμο ή περίμενες το πράσινο φανάρι καθισμένος στο αυτοκίνητό σου. Δε χρειάζεται να αφιερώσεις χρόνο, δε σου ζητάω άλλωστε να μετρήσεις τ’αστέρια, απλά να σταματήσεις ό,τι κάνεις και να κοιτάξεις τον ουρανό. Ειδικά την ώρα που πέφτει το πρώτο σκοτάδι! Είναι απίθανος! Δώσε 2 μόνο λεπτά στον εαυτό σου να ξεφύγει και άσε το νου σου ελεύθερο! Μη σκέφτεσαι τίποτα, μόνο κοίτα ψηλά! 05/03/14

peri gamou

Και έρχεται αυτή η ηλικία, εκεί γύρω στα 28, που συναντάς παλιούς συμμαθητές και δε σε ρωτάνε πού δουλεύεις αλλά αν παντρεύτηκες. Και δε συζητάτε για την τάδε που τα έφτιαξε με τον δείνα αλλά για το αν κάναν πολιτικό γάμο και αν ετοιμάζονται να κάνουν παιδί. Και συ, άντε να εξηγείς ότι η ιδέα του γάμου δεν σου έχει περάσει ακόμα από το μυαλό και πως σε αυτόν τον τόσο γλυκό σκαραβαίο που πήρε το μάτι σου καθώς περπάταγες, δε βλέπεις τίποτα που να φωνάζει ότι σε κάποιο σπίτι εκεί κοντά “σήμερα γάμος γίνεται”. Γιατί εσένα βλέποντας τον, το μόνο που σου έρχεται στο μυαλό είναι βαλίτσες, roadtrip στην Ευρώπη, μαλλιά να ανεμίζουν από το ανοιχτό παράθυρο και τέρμα μουσική. Νταξει, και για να μη νομίζεις πως δεν είμαι ρομαντική… δίπλα μου βλέπω και κάποιον να κρατάει το χέρι μου και παράλληλα να κοιτάει το χάρτη δείχνοντας μου τη διαδρομή. Ε ναι, η δική μου ευτυχία κρύβεται κάπου εκεί, σε 2 βαλίτσες, ένα σκαραβαίο και 1 άτομο που θα μοιράζεται την ίδια τρέλα με τη δική μου. Τώρα, αν έχει λεφτά για μονόπετρα και βέρες τι να πω, ας πληρώνει τις βενζίνες για τα ταξίδια μας! 03/03/14

city thoughtsΠερπατάω σε μια κάθετο της Μιχαλακοπούλου. Βρέχει αλλά δεν κρατάω ομπρέλα. Μου αρέσει η βροχή, μου αρέσει να περπατάω χωρίς ομπρέλα. Σκέφτομαι ότι αν με έβλεπε η μάνα μου, θα μου άρχιζε τα “θα βραχείς και αν βραχείς θα αρρωστήσεις και μετά πώς θα πας στη δουλειά;”. Χαμογελάω στη σκέψη της και συνεχίζω το περπάτημα. Το μάτι μου πέφτει σε ένα stencil, σταματάω να το φωτογραφήσω και κάνω τον διπλανό μου να σταματήσει και εκείνος με τη σειρά του για να δει τι φωτογραφίζω. Δε φοβάμαι κανέναν παρά μόνο εμένα. Ειδικά όταν το μυαλό μου δεν ησυχάζει, ξεκινάει το μπλα μπλα και με προκαλεί. Τότε με… φοβίζω ακόμα περισσότερο… Περί φόβου λοιπόν ο λόγος. 01/03/14

waiting

Περιμένω το τηλέφωνο να χτυπήσει και να ακούσω τη φωνή του. Περιμένω να περάσει η ώρα για να φύγω από τη δουλειά. Περιμένω να έρθει η Παρασκευή για να αρχίσω να διατυμπανίζω πως έρχεται τριήμερο. Περιμένω την κολλητή μου να έρθει να με πάρει από το σπίτι. Περιμένω τον σερβιτόρο να μου φέρει την παραγγελία μου. Περιμένω την Άνοιξη, περιμένω το καλοκαίρι, περιμένω τις διακοπές. Περιμένω το τρένο να περάσει. Περιμένω τη μερα να αλλάξει. Περιμένω. Περιμένω. Μάθαμε να περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους. Μάθαμε να περιμένουμε στη σειρά γιατί ετσι κάνουν τα καλά παιδιά. Μάθαμε να περιμένουμε γιατί ‘αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι’. Μάθαμε να ντρεπόμαστε για την ανυπομονησία μας και να την κρύβουμε. Μάθαμε να μην δράμε, μάθαμε να περιμένουμε υπομονετικά. Και τι καταλάβαμε; Βαρέθηκα να περιμένω, άλλωστε ποτε δεν πίστεψα πως τα καλύτερα έρχονται σε αυτούς που έχουν μάθει να κάνουν υπομονή. Εγώ είμαι ανυπόμονη, δεν είμαι καλό ή ευγενικό παιδί και βαριέμαι να περιμένω την αγουρίδα να γίνει μέλι. Βαρέθηκα να περιμένω, ας κάτσουν οι ευγενικοί στη σειρά, εγώ θέλω να ζήσω, να κάνω πράγματα, να δημιουργήσω. Δεν περιμένω άλλο, μην περιμένεις άλλο. 27/02/14

thoughtsandthecityΒράδυ Τετάρτης στο κέντρο. Τα μαγαζιά έχουν κλείσει και ο κόσμος έχει μειωθεί αισθητά. Ωραία είναι έτσι. Λιγότερη κίνηση, λιγότερη πολυλογία, λιγότερα πρόσωπα, λιγότερη βαβούρα. Σου έχω ήδη πει πως μου αρέσει να περπατάω αλλά δε σου είχα πει πως μου αρέσει και να αράζω σε μια άκρη και να χαζεύω τον κόσμο που περνά τρέχοντας από μπροστά μου. Τα αυτοκίνητα που με πατημένο το γκάζι στο τέρμα αφήνουν μια γραμμή χρώματος μπροστά στα μάτια μου και με προσπερνούν γρήγορα. Την αγαπώ αυτή την πόλη και ας τη βαριέμαι και ας με κουράζει. Την αγαπώ γιατί με έμαθε να μην προσδοκώ τίποτα από αυτή και παρόλα αυτά μου έχει δώσει το πιο όμορφο δώρο… την έμπνευση. 26/02/14

city thoughts

Είναι ωραίες οι βόλτες τα βράδια. Ειδικά εκείνες οι βόλτες που δεν έχουν κάποιο προορισμό, που δεν έχουν κάποιον να σου κρατά το χέρι και να σου αποσπά τη προσοχή με το μπλα μπλα του. Είσαι εσύ και η πόλη σου. Εσύ και ο ελάχιστος κόσμος που περπατά στα στενά του κέντρου ένα αδιάφορο βράδυ Δευτέρας. Εσύ και οι σκέψεις σου. Σαν πολλοί να μαζευτήκαμε τελικά. Αλλά δεν πειράζει, αρκεί να μην μου αρχίσετε τη φλυαρία, άλλωστε μου φτάνει η δική μου. Σηκώνω το κεφάλι. Το ρολόι δείχνει 8. Τι οχτώ; Αφού είναι περασμένα μεσάνυχτα. Και είναι και αυτοί οι τρεις που με κοιτούν από ψηλά και γελούν. Τι να λένε άραγε; 24/02/14

city thoughts

Και είναι και κάτι νύχτες που το βάζεις στα πόδια και ξεκινάς να τρέχεις, να τρέχεις μέχρι να κουραστείς. Και σταματάς να χαζέψεις τα αυτοκίνητα που περνούν δίπλα σου τρέχοντας. Και οι σκέψεις σου τρέχουν μαζί τους. Και εσύ αναρωτιέσαι γιατί τρέχεις, γιατί βρίσκεσαι εδώ που βρίσκεσαι, τι κάνεις. Τι ήθελες πραγματικά να κάνεις και που κατέληξες. Και το κεφάλι σου πονάει, τα μάτια σου τσούζουν. Τι σου φταίει; Κάποια πραγματα δεν μπορείς να τα ελέγξεις, ούτε τους ανθρώπους, ούτε τα συναισθήματα. Ναι αυτό ειναι, εσύ που έμαθες να έχεις πάντα τον έλεγχο σε όλα τώρα τα βρίσκεις σκούρα. Και ξανά σκόρπιες σκέψεις και δάκρυα. Η λεκτική βία είναι χειρότερη και από τη σωματική. Άλλο πάλι και τούτο, τι σε έπιασε τώρα; Το κεφάλι σου παει να σπάσει. Εσύ που πάντα έπαιρνες αποφάσεις τώρα νιώθεις ότι δεν μπορείς να αποφασίσεις για τίποτα. 24/02/14

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s